Başkan Yardımcısı JD Vance'in Münih Güvenlik Konferansı'ndaki 14 Şubat'taki konuşması, sadece erken ikinci komutanın siyasi kariyerinde verdiği en önemli konuşma değildi. Aynı zamanda tüm jeopolitik dönemi kapsülleyen bir konuşmaydı – Amerikan dış ilişkilerinin ayırt edici özellikleri olarak ihtiyat, itiraz ve milliyetçiliğe dönüş.
Berlin sonrası evrenselci liberalizmden bu ayrılma uzun zamandır yapıldı ve Vance'in Avrupa seçkinlerinin kesin olarak azarlaması, bu noktayı güçlü bir şekilde eve götürdü. Öngörülebilir gelecek için, ABD-Europe ilişkileri aynı olmayacak-ve bu iyi bir şey.
Vance, Avrupa seçkin hassasiyetlerini hassaslaştırmak için bir blowtorch aldı. Diğer şeylerin yanı sıra, Avrupa'nın algılanan “muhalif” konuşma ve Suriye ve Afganistan gibi uluslardan kitlesel göçün sansürüne yönelik talihsiz son dönüşü sundu. Münih'te toplanan diplomatlar bekleniyor. Bir Alman yetkilisi kürsünün gözyaşlarına boğuldu. Gerçekte Vance, İngiltere'den eski Demir Perdeye kadar her yerde milliyetçi popülist göçmen karşıtı partilere oy vererek açık sinyaller gönderen birçok Avrupalıya ses veriyordu.
Ancak bu Avrupalılar için konuşmaktan daha fazlası, Vance bir Amerikalı olarak ve özellikle genç bir Amerikalı milliyetçi devlet adamı olarak konuşuyordu. Ve burada ABD-Europe ilişkilerinin on yıl veya daha fazla nasıl sıfırlanabileceğini görüyoruz.
Önceki nesil Amerikan liderleri için, Avrupa Birliği'nin karnına girme ve yüksek rütbeli Avrupalı liderlere böyle sert bir azarlama sağlama kavramı düşünülemezdi. Soğuk Savaş sırasında siyasi çağdan gelen Amerikalılar için, Amerika Birleşik Devletleri ve Batı Avrupa'nın, özellikle uzun zamandır kilitlenme tarzında müttefik olması bekleniyordu. Sonuçta, Sovyetler Birliği ve diğer komünist ulusların aksine, aynı değerleri paylaştık.
Vance'in konuşması, Amerikan ve Avrupa değerleri arasındaki artan uçurumun altını çizdi. Amerika Birleşik Devletleri ücretsiz konuşmayı ödüllendirir; Avrupalılar giderek daha fazla değil. Amerika Birleşik Devletleri, özellikle 20 Ocak'tan bu yana, bir kez daha egemenlik ve ulusluk ödüller; Avrupalı seçkinler giderek daha fazla değil.
Ancak Avrupa'nın daha geniş Trump-Vance “Amerika” eleştirisi, büyüyen bir “değer” uçurumunun çok ötesine geçiyor. Ayrıca büyük bir “ulusal çıkar” uçurumu da var. Avrupa, Maga tarzı dış politika gerçekçiliğinin Amerikan ulusal çıkarlarının peşinde olan her şeyin üzerine yerleştirildiğini takdir etmedikçe ve ABD-Europe ilişkileri gerilmeye devam edecektir.
İlk dönemine kadar uzanan ve Vance'ın eklemli sözcü olarak ortaya çıktığı Trump dış politika doktrini, 21. yüzyıl jeopolitik haritasının ayık bir değerlendirmesine dayanmaktadır. Soğuk Savaş sırasında yaptığımız gibi, çok kutuplu bir dünyada bir kez daha yaşıyoruz; Bu kez, odaklanma gücü Komünist Çin'dir. Buna göre, Amerika'nın ezici zorunluluğu, sınırlı kaynaklarımızı – en azından kendi yarımküremizin dışında konuşlandırılanları – Çin'i içermeye ve itmek için adamaktır. Fakat Amerika'nın elbette dünyada başka çıkarları var; Biz var olan Radikal İslamcılık tarafından tehdit ediliyor ve bizler, herhangi bir güç kadar denizlerde navigasyon özgürlüğüne güveniyoruz.
Amerikan dış ilişkilerini yapılandırmaya yönelik ilgili soru şudur: Yetkin, genel olarak kendi kendine yeterli müttefikleri dünyanın kendi bölgelerinde devriye gezmek ve korumak için en iyi nasıl güçlendirebilir ve güçlendirebiliriz. Müttefikler ve Amerika Birleşik Devletleri'nin kendisi?
İbrahim, Trump'ın ilk döneminin son yılında aracılık edilen barış anlaşmaları, bunun pratikte nasıl çalışabileceğini gösteriyor. Dış politika gerçekçiliği statecraft'ın özlü bir eylemi, anlaşmalar İsrail, Birleşik Arap Emirlikleri, Bahreyn, Fas ve Sudan'ı stratejik bir İran-İçerik İttifakı'nda bir araya getirdi. (Suudi Arabistan, resmi olarak kenarda olsa da, anlaşmaları destekliyor.) İran ve sayısız vekil milisleri, geçen Ocak ayında Ürdün'deki Tower 22'de trajik bir şekilde öğrendiğimiz gibi ABD için sürekli bir tehdit sunuyor ve en iyi bang-for- Mollahları içermeye yönelik, Amerikan-ulusal faiz güvencesi, benzer düşünen müttefikleri dünyanın bölgelerindeki soruna eğilim göstermeleri için güçlendirmektir.
Orada olabilirteoride, Avrupa'da benzer bir durum olun. Sonuçta Amerika Birleşik Devletleri Rusya tarafından tehdit ediliyor – neredeyse Avrupa kadar olmasa da. Ancak Avrupalı seçkinler çok sık Rusya ile her iki yöne de sahip olmaya çalışırlar; Onlar umutsuzca Rus enerjisine bağımlı ve Almanya her şeyden önce Vladimir güçlendiren Nord Stream 2 doğal gaz boru hattının önde gelen savunucusuydu. Rus enerjisine bağımlılıklarına rağmen, ironik bir şekilde Putin'in bölgesel hırslarından ölümden korktuğunu iddia ediyorlar. AB Enerji Power Putin'in savaş makinesini satın alırken, Avrupa'nın NATO üyelerinin çoğu hala Savunma Harcamaları Antlaşması Yükümlülüklerini karşılamayın.
Ukrayna'daki savaşın yerleşimi de dahil olmak üzere, Rusya'nın acil sorunu hakkında ABD ve Avrupa arasında gerçek bir “ulusal çıkar” körfezi var. Avrupalılar, örneğin doğu Ukrayna'daki yeniden çizilmiş Donbas sınırının kesin doğası konusunda çok endişeliyse, bu yerleşimi kendileri sürdürmek için kendi askeri ve diplomatik kaynaklarından daha fazlasını yatırabilirler. Ancak Avrupa, Ukrayna'daki savaşa ABD liderliğindeki bir kararın önünde olmamalıdır.
Berlin sonrası tek kutuplu moment çok uzun. Milliyetçilik ve gerçekçilik sadece günün lezzetleri değildir; Onlar yüzyılın lezzetleridir. Programa ulaşmak Avrupa'ya gidecekti. JD Vance haklı.
Josh Hammer, Newsweek için Kıdemli Editör. Bu makale Creators Syndicate ile işbirliği içinde üretildi. @josh_hammer
Berlin sonrası evrenselci liberalizmden bu ayrılma uzun zamandır yapıldı ve Vance'in Avrupa seçkinlerinin kesin olarak azarlaması, bu noktayı güçlü bir şekilde eve götürdü. Öngörülebilir gelecek için, ABD-Europe ilişkileri aynı olmayacak-ve bu iyi bir şey.
Vance, Avrupa seçkin hassasiyetlerini hassaslaştırmak için bir blowtorch aldı. Diğer şeylerin yanı sıra, Avrupa'nın algılanan “muhalif” konuşma ve Suriye ve Afganistan gibi uluslardan kitlesel göçün sansürüne yönelik talihsiz son dönüşü sundu. Münih'te toplanan diplomatlar bekleniyor. Bir Alman yetkilisi kürsünün gözyaşlarına boğuldu. Gerçekte Vance, İngiltere'den eski Demir Perdeye kadar her yerde milliyetçi popülist göçmen karşıtı partilere oy vererek açık sinyaller gönderen birçok Avrupalıya ses veriyordu.
Ancak bu Avrupalılar için konuşmaktan daha fazlası, Vance bir Amerikalı olarak ve özellikle genç bir Amerikalı milliyetçi devlet adamı olarak konuşuyordu. Ve burada ABD-Europe ilişkilerinin on yıl veya daha fazla nasıl sıfırlanabileceğini görüyoruz.
Önceki nesil Amerikan liderleri için, Avrupa Birliği'nin karnına girme ve yüksek rütbeli Avrupalı liderlere böyle sert bir azarlama sağlama kavramı düşünülemezdi. Soğuk Savaş sırasında siyasi çağdan gelen Amerikalılar için, Amerika Birleşik Devletleri ve Batı Avrupa'nın, özellikle uzun zamandır kilitlenme tarzında müttefik olması bekleniyordu. Sonuçta, Sovyetler Birliği ve diğer komünist ulusların aksine, aynı değerleri paylaştık.
Vance'in konuşması, Amerikan ve Avrupa değerleri arasındaki artan uçurumun altını çizdi. Amerika Birleşik Devletleri ücretsiz konuşmayı ödüllendirir; Avrupalılar giderek daha fazla değil. Amerika Birleşik Devletleri, özellikle 20 Ocak'tan bu yana, bir kez daha egemenlik ve ulusluk ödüller; Avrupalı seçkinler giderek daha fazla değil.
Ancak Avrupa'nın daha geniş Trump-Vance “Amerika” eleştirisi, büyüyen bir “değer” uçurumunun çok ötesine geçiyor. Ayrıca büyük bir “ulusal çıkar” uçurumu da var. Avrupa, Maga tarzı dış politika gerçekçiliğinin Amerikan ulusal çıkarlarının peşinde olan her şeyin üzerine yerleştirildiğini takdir etmedikçe ve ABD-Europe ilişkileri gerilmeye devam edecektir.
İlk dönemine kadar uzanan ve Vance'ın eklemli sözcü olarak ortaya çıktığı Trump dış politika doktrini, 21. yüzyıl jeopolitik haritasının ayık bir değerlendirmesine dayanmaktadır. Soğuk Savaş sırasında yaptığımız gibi, çok kutuplu bir dünyada bir kez daha yaşıyoruz; Bu kez, odaklanma gücü Komünist Çin'dir. Buna göre, Amerika'nın ezici zorunluluğu, sınırlı kaynaklarımızı – en azından kendi yarımküremizin dışında konuşlandırılanları – Çin'i içermeye ve itmek için adamaktır. Fakat Amerika'nın elbette dünyada başka çıkarları var; Biz var olan Radikal İslamcılık tarafından tehdit ediliyor ve bizler, herhangi bir güç kadar denizlerde navigasyon özgürlüğüne güveniyoruz.
Amerikan dış ilişkilerini yapılandırmaya yönelik ilgili soru şudur: Yetkin, genel olarak kendi kendine yeterli müttefikleri dünyanın kendi bölgelerinde devriye gezmek ve korumak için en iyi nasıl güçlendirebilir ve güçlendirebiliriz. Müttefikler ve Amerika Birleşik Devletleri'nin kendisi?
İbrahim, Trump'ın ilk döneminin son yılında aracılık edilen barış anlaşmaları, bunun pratikte nasıl çalışabileceğini gösteriyor. Dış politika gerçekçiliği statecraft'ın özlü bir eylemi, anlaşmalar İsrail, Birleşik Arap Emirlikleri, Bahreyn, Fas ve Sudan'ı stratejik bir İran-İçerik İttifakı'nda bir araya getirdi. (Suudi Arabistan, resmi olarak kenarda olsa da, anlaşmaları destekliyor.) İran ve sayısız vekil milisleri, geçen Ocak ayında Ürdün'deki Tower 22'de trajik bir şekilde öğrendiğimiz gibi ABD için sürekli bir tehdit sunuyor ve en iyi bang-for- Mollahları içermeye yönelik, Amerikan-ulusal faiz güvencesi, benzer düşünen müttefikleri dünyanın bölgelerindeki soruna eğilim göstermeleri için güçlendirmektir.
Orada olabilirteoride, Avrupa'da benzer bir durum olun. Sonuçta Amerika Birleşik Devletleri Rusya tarafından tehdit ediliyor – neredeyse Avrupa kadar olmasa da. Ancak Avrupalı seçkinler çok sık Rusya ile her iki yöne de sahip olmaya çalışırlar; Onlar umutsuzca Rus enerjisine bağımlı ve Almanya her şeyden önce Vladimir güçlendiren Nord Stream 2 doğal gaz boru hattının önde gelen savunucusuydu. Rus enerjisine bağımlılıklarına rağmen, ironik bir şekilde Putin'in bölgesel hırslarından ölümden korktuğunu iddia ediyorlar. AB Enerji Power Putin'in savaş makinesini satın alırken, Avrupa'nın NATO üyelerinin çoğu hala Savunma Harcamaları Antlaşması Yükümlülüklerini karşılamayın.
Ukrayna'daki savaşın yerleşimi de dahil olmak üzere, Rusya'nın acil sorunu hakkında ABD ve Avrupa arasında gerçek bir “ulusal çıkar” körfezi var. Avrupalılar, örneğin doğu Ukrayna'daki yeniden çizilmiş Donbas sınırının kesin doğası konusunda çok endişeliyse, bu yerleşimi kendileri sürdürmek için kendi askeri ve diplomatik kaynaklarından daha fazlasını yatırabilirler. Ancak Avrupa, Ukrayna'daki savaşa ABD liderliğindeki bir kararın önünde olmamalıdır.
Berlin sonrası tek kutuplu moment çok uzun. Milliyetçilik ve gerçekçilik sadece günün lezzetleri değildir; Onlar yüzyılın lezzetleridir. Programa ulaşmak Avrupa'ya gidecekti. JD Vance haklı.
Josh Hammer, Newsweek için Kıdemli Editör. Bu makale Creators Syndicate ile işbirliği içinde üretildi. @josh_hammer
