Donald Trump'ın başkanlığı, bir dağdan aşağıya bakan alevli bir çöp kamyonunun tüm istikrarına sahiptir. Yine de, bir şekilde, hala direksiyonun arkasında, bir manyak gibi sırıtarak, Demokratlar bir gürültü şikayeti sunmanın en iyi yolunu tartışıyorlar.
Yönetimi güzel bir Çin dükkanında yıkım derbisidir – tarifeler, diplomatik gaflar ve ekonomik kargaşa. Ve yine de, eğer seçim bugün olsaydı, muhtemelen tekrar kazanırdı.
Bu nasıl oluyor? İlahi İntikam? Uzay-zaman sürekliliğinde bir RIP? Bazı ayrıntılı karmik şaka? Hayır – çünkü inanılmaz derecede Demokratlar aynı anda çok temkinli olma sanatına hakim oldular Ve çok temas dışında.
Bu denemedikleri anlamına gelmez. Dekorum üzerinde tartışmak veya cringey kaydetme zamanını boşa harcamadıklarında ”Fighter'ınızı Seçin”Videolar, Demokratlar gücü yeniden kazanmak için bir strateji bulmak için uğraşıyorlar. Anlayabildiğim kadarıyla, dört (birbirini dışlayan) teorileri var.
Teori No. 1: Parmaklarınızı çaprazlayın ve Trump'ın kendini yok etmesini bekleyin
Bu en tembel ve en sevilen strateji – Trump'ın bir omurga davulcusu gibi kendiliğinden yanmasını beklemek. Mantık: Trump işinde nesnel olarak kötü. Müttefikleri yabancılaştırır, ekonomiyi tanklar ve yabancı diplomasiye “Call of Duty” oyunu gibi davranır. Elbette, bir noktada seçmenler duyularına gelecek, değil mi?
Evet, bunun hakkında. Birincisi, Trump birinci sınıf bir suçlu. Ülkeyi bir yanardağa götürebilir ve üssü hala lavın kenarından tezahürat eder ve Trump'ın son zamanlarda patlattığı kişiyi fayda yapardı. İkincisi, insanlar yönetişime dayalı oy kullanmazlar – vibes'e göre oy kullanırlar. Trump'ın havası kaos, ama karizmatik kaos. Üssü, bunu yaparken havalı göründüğü sürece ülkeyi yakıp yakmadığını umursamıyor. Bu arada, “O kadar dengesiz değiliz” demokratik sahası daha az ilham verici bir mesaj ve bir rehin müzakerecisinin umutsuz bir itirazıdır.
Seçmenler bir hikaye, bir hareket, bakım için bir neden istiyorlar. Demokratlar onlara mali sorumluluk üzerine bir broşür vermeye devam ediyorlar.
Teori No. 2: Çok çalışın
İkinci teori canlandırıcı mantıklı ama aynı zamanda dayanılmaz derecede donuk: Ya Demokratlar gerçekten çok çalışırsa? Biliyorsunuz: TV reklamları, saha ofisleri, kapı çalma-gerçek bir yer oyunu.
Bu strateji kendini yatıştırıcıdır (engellemenin ve mücadelenin işe yaradığını düşünmek güzeldir), ancak aynı zamanda trajik bir kusura sahiptir: katılım düşük olduğunda ara sınavlarda daha iyi çalışır. Zemin oyunları cumhurbaşkanlığı seçimlerini kazanırsa, Kamala Harris Trump'la zemini silecekti. Modern salıncak seçmenlerinin kaygan bir şekilde üretilen reklamlar ve yürekten belediye salonları tarafından sallanmadığı için yapmadı. Bu tiktok dönemi bebeğim.
Trump'ın mitingleri, komplo teorilerini stand-up komedi ile harmanlayan çadır canlandırmaları gibidir. Bu arada, Demokratlar hala 1992 gibi kampanya yürütüyor, çubuk grafiklere işaret ediyor, özenle kalibre edilmiş ifadeler yayınlıyor ve reçeteli ilaç maliyetleri hakkında dinleme oturumları topluyorlar.
Politika tam bir eğlence haline geldi. Demokratlar hala bir kitap kulübüne ev sahipliği yapıyor.
Teori No. 3: Kültürel olarak iletişimden çıkmayı bırakın
İşte Demokratların duymak istemedikleri acımasız gerçek: onlar Gerçekten kültürel olarak yetersiz kalmayı bırakmalısınız.
Bu, liberal değerlerin terk edilmesi veya bir sürü gerizekalı gibi davranması anlamına gelmez. Lisansüstü seminer tonunu düşürmek anlamına gelir. Ortalama bir seçmen “Şükran Günü'nü sökmek” istemiyor. Zamirleri umursamıyorlar. Her mikroagresyonun bir “şiddet” eylemi olduğuna inanmıyorlar. Ancak 21 yaşındaki bazı aktivistler bir otoyolu her engellediğinde veya bir protestoda bir Hamas bayrağı salladığında, Demokratlar onları savunmak için mücadele ediyor. Neden? Çünkü kendi tabanlarını yabancılaştırmaktan korkuyorlar.
Bu yüzden Orta Amerika'da sıkışmaya devam ediyorlar. Kazanmak istiyorlarsa, tekrar normal insanlar gibi konuşmaları gerekiyor. Şu anda, ortalama Demokratınız, Whole Foods Tote çantası olan bir yoga eğitmeni tarafından yönetilen bir NPR paneli tartışması gibi geliyor.
Teori No. 4: Dua bir rock yıldızı bulabilirsiniz
Ve şimdi nükleer seçenek için: Demokratların ana karaktere ihtiyacı var. Yetkili bir yönetici değil. Bir yıldız.
Siyaset artık iş gösteriyor ve Trump bunu anlıyor. O bir aday değil – o bir gösteri. Politikaları genellikle tutarsızdır, ancak performansı sürükleyicidir. Dikkat para birimidir. Trump anlıyor. Demokratlar yapmaz.
Peki Demokratlar ne yapıyor? Ya bir ünlüye (Rock, Mark Cuban veya Stephen A. Smith gibi birine) ya da normal bir politikacı gibi hissetmeyen politik bir figüre ihtiyaçları var. John Fetterman, Alexandria Ocasio-Cortez, Bernie Sanders-Bu insanların ısısı var. Ancak parti, Oberlin'de görev süresi için başvurdukları gibi kampanya yapan başka bir hiper-yetkin bürokrat aday ederse, bilet bitti.
* * *
Peki ne alacak?
Muhtemelen dört teorinin bir kombinasyonu. Trump'ın tökezlemesi gerekiyor; Demokratların aslında işi yapması, liberal bir sanat kampüsü dışındaki herkesi yabancılaştırmayı bırakmaları ve insanları heyecanlandıran bir aday bulmaları gerekiyor.
Aksi takdirde, 2028 dönecek ve hepimiz Donald Trump Jr., Candace Owens veya Tucker Carlson'ın yemin edildiğini izleyeceğiz. Ve Demokratlar orada duracak, fısıldayarak, “Bu adamlara tekrar kaybettiğimize inanamıyorum.”
Ve geri kalanımız? Uyarı işaretlerinin parlak kırmızı yanıp söndüğünü bilerek, son bir pişmanlık kokteyline bakacağız.
Matt K. Lewis “pis zengin politikacılar” ve “başarısız olmak için çok aptal” ın yazarıdır.
Yönetimi güzel bir Çin dükkanında yıkım derbisidir – tarifeler, diplomatik gaflar ve ekonomik kargaşa. Ve yine de, eğer seçim bugün olsaydı, muhtemelen tekrar kazanırdı.
Bu nasıl oluyor? İlahi İntikam? Uzay-zaman sürekliliğinde bir RIP? Bazı ayrıntılı karmik şaka? Hayır – çünkü inanılmaz derecede Demokratlar aynı anda çok temkinli olma sanatına hakim oldular Ve çok temas dışında.
Bu denemedikleri anlamına gelmez. Dekorum üzerinde tartışmak veya cringey kaydetme zamanını boşa harcamadıklarında ”Fighter'ınızı Seçin”Videolar, Demokratlar gücü yeniden kazanmak için bir strateji bulmak için uğraşıyorlar. Anlayabildiğim kadarıyla, dört (birbirini dışlayan) teorileri var.
Teori No. 1: Parmaklarınızı çaprazlayın ve Trump'ın kendini yok etmesini bekleyin
Bu en tembel ve en sevilen strateji – Trump'ın bir omurga davulcusu gibi kendiliğinden yanmasını beklemek. Mantık: Trump işinde nesnel olarak kötü. Müttefikleri yabancılaştırır, ekonomiyi tanklar ve yabancı diplomasiye “Call of Duty” oyunu gibi davranır. Elbette, bir noktada seçmenler duyularına gelecek, değil mi?
Evet, bunun hakkında. Birincisi, Trump birinci sınıf bir suçlu. Ülkeyi bir yanardağa götürebilir ve üssü hala lavın kenarından tezahürat eder ve Trump'ın son zamanlarda patlattığı kişiyi fayda yapardı. İkincisi, insanlar yönetişime dayalı oy kullanmazlar – vibes'e göre oy kullanırlar. Trump'ın havası kaos, ama karizmatik kaos. Üssü, bunu yaparken havalı göründüğü sürece ülkeyi yakıp yakmadığını umursamıyor. Bu arada, “O kadar dengesiz değiliz” demokratik sahası daha az ilham verici bir mesaj ve bir rehin müzakerecisinin umutsuz bir itirazıdır.
Seçmenler bir hikaye, bir hareket, bakım için bir neden istiyorlar. Demokratlar onlara mali sorumluluk üzerine bir broşür vermeye devam ediyorlar.
Teori No. 2: Çok çalışın
İkinci teori canlandırıcı mantıklı ama aynı zamanda dayanılmaz derecede donuk: Ya Demokratlar gerçekten çok çalışırsa? Biliyorsunuz: TV reklamları, saha ofisleri, kapı çalma-gerçek bir yer oyunu.
Bu strateji kendini yatıştırıcıdır (engellemenin ve mücadelenin işe yaradığını düşünmek güzeldir), ancak aynı zamanda trajik bir kusura sahiptir: katılım düşük olduğunda ara sınavlarda daha iyi çalışır. Zemin oyunları cumhurbaşkanlığı seçimlerini kazanırsa, Kamala Harris Trump'la zemini silecekti. Modern salıncak seçmenlerinin kaygan bir şekilde üretilen reklamlar ve yürekten belediye salonları tarafından sallanmadığı için yapmadı. Bu tiktok dönemi bebeğim.
Trump'ın mitingleri, komplo teorilerini stand-up komedi ile harmanlayan çadır canlandırmaları gibidir. Bu arada, Demokratlar hala 1992 gibi kampanya yürütüyor, çubuk grafiklere işaret ediyor, özenle kalibre edilmiş ifadeler yayınlıyor ve reçeteli ilaç maliyetleri hakkında dinleme oturumları topluyorlar.
Politika tam bir eğlence haline geldi. Demokratlar hala bir kitap kulübüne ev sahipliği yapıyor.
Teori No. 3: Kültürel olarak iletişimden çıkmayı bırakın
İşte Demokratların duymak istemedikleri acımasız gerçek: onlar Gerçekten kültürel olarak yetersiz kalmayı bırakmalısınız.
Bu, liberal değerlerin terk edilmesi veya bir sürü gerizekalı gibi davranması anlamına gelmez. Lisansüstü seminer tonunu düşürmek anlamına gelir. Ortalama bir seçmen “Şükran Günü'nü sökmek” istemiyor. Zamirleri umursamıyorlar. Her mikroagresyonun bir “şiddet” eylemi olduğuna inanmıyorlar. Ancak 21 yaşındaki bazı aktivistler bir otoyolu her engellediğinde veya bir protestoda bir Hamas bayrağı salladığında, Demokratlar onları savunmak için mücadele ediyor. Neden? Çünkü kendi tabanlarını yabancılaştırmaktan korkuyorlar.
Bu yüzden Orta Amerika'da sıkışmaya devam ediyorlar. Kazanmak istiyorlarsa, tekrar normal insanlar gibi konuşmaları gerekiyor. Şu anda, ortalama Demokratınız, Whole Foods Tote çantası olan bir yoga eğitmeni tarafından yönetilen bir NPR paneli tartışması gibi geliyor.
Teori No. 4: Dua bir rock yıldızı bulabilirsiniz
Ve şimdi nükleer seçenek için: Demokratların ana karaktere ihtiyacı var. Yetkili bir yönetici değil. Bir yıldız.
Siyaset artık iş gösteriyor ve Trump bunu anlıyor. O bir aday değil – o bir gösteri. Politikaları genellikle tutarsızdır, ancak performansı sürükleyicidir. Dikkat para birimidir. Trump anlıyor. Demokratlar yapmaz.
Peki Demokratlar ne yapıyor? Ya bir ünlüye (Rock, Mark Cuban veya Stephen A. Smith gibi birine) ya da normal bir politikacı gibi hissetmeyen politik bir figüre ihtiyaçları var. John Fetterman, Alexandria Ocasio-Cortez, Bernie Sanders-Bu insanların ısısı var. Ancak parti, Oberlin'de görev süresi için başvurdukları gibi kampanya yapan başka bir hiper-yetkin bürokrat aday ederse, bilet bitti.
* * *
Peki ne alacak?
Muhtemelen dört teorinin bir kombinasyonu. Trump'ın tökezlemesi gerekiyor; Demokratların aslında işi yapması, liberal bir sanat kampüsü dışındaki herkesi yabancılaştırmayı bırakmaları ve insanları heyecanlandıran bir aday bulmaları gerekiyor.
Aksi takdirde, 2028 dönecek ve hepimiz Donald Trump Jr., Candace Owens veya Tucker Carlson'ın yemin edildiğini izleyeceğiz. Ve Demokratlar orada duracak, fısıldayarak, “Bu adamlara tekrar kaybettiğimize inanamıyorum.”
Ve geri kalanımız? Uyarı işaretlerinin parlak kırmızı yanıp söndüğünü bilerek, son bir pişmanlık kokteyline bakacağız.
Matt K. Lewis “pis zengin politikacılar” ve “başarısız olmak için çok aptal” ın yazarıdır.
