1998'de, Dört Latin Cumhuriyetçi Kaliforniya Yasama Meclisi'ne seçildi. Cumhuriyetçi bir yasama lideri için basın sekreteri olarak, ayrımcı bir politikaya son vermek isteyen bir haber konferansı topladım: Demokratik Latin Yasama Kafesi, siyasi bir monokültürde ısrar etmeyi bırakmalı ve Cumhuriyetçilerin katılmasına izin vermelidir.
Yirmi beş yıl sonra Kaliforniya'nın Latino yasama toplantısı hala Cumhuriyetçileri hariç tutuyor. Latin toplantıları iki partili olan Arizona ve Teksas gibi eyaletlerin aksine, Kaliforniya'nın Latin Cumhuriyetçileri onları temsil etmeyi iddia eden etnik bir toplantıdan dışlanmıştır.
Bu tuhaflık, eyaletteki Latin siyasi güçlendirme tarihini yansıtır. Caucus, 1973 yılında LA Meclis Meclisi Richard Aatorre ve diğerleri tarafından kurulduğunda, sonuçta Latin Cumhuriyetçilerinin Sacramento'da hizmet verecek şekilde seçilebileceği düşünülemez görünüyordu. Bu onlarca yıl boyunca doğru oldu.
Ancak şimdi, Latin seçmenlerinin sağa doğru kayması rekor sayıda Cumhuriyetçi Latin milletvekilini Capitol'e süpürdüğü için – şimdi kendi toplantılarını oluşturan dokuz var – tartışma diriltildi. Bu sefer farklı hissettiriyor – çünkü Latin seçmenleri ve kimliği farklı.
Bugünün Latinleri önceki nesillerin tanımlanmış etnik ve ırksal perspektifinden yoksundur. Yeni Latin seçmenleri ezici bir çoğunlukla ABD doğumludur, öncelikle İngilizce konuşan ve kendilerini “tipik olarak Amerikan” olarak görme olasılığı daha yüksektir. Ve diğer herhangi bir etnik grubun üyelerinin bir siyasi partiye bağlı olma olasılığı daha yüksektir. Latinler daha popülist ve daha az partizan haline geliyor.
Parlak gözlü, 20 kişilik bir çalışan olduğumdan beri yıllar boyunca, şimdi son neslin kayıp bir fırsatı gibi görünen iki partili bir Latino caucus'un pratikliğinden şüphe ettim. İki partili bir California Latin Caucus, halk eğitimini iyileştirmek, üniversiteye katılım ve mezuniyet oranlarını artırmak, konutları daha uygun hale getirmek ve işçi sınıfı Kaliforniyalıların yukarı doğru hareketliliğini korumak gibi ortak hedeflere odaklanabilirdi-hepsi Sacramento'nun öncelikleri olmalı. Bunun yerine, hemen hemen her sosyal ve ekonomik metrikte, Latinler, Latin temsilinin üstel büyümesine rağmen, bir nesil önce olduğundan daha kötüdür.
Bu başarısızlık, giderek daha fazla parlamentlik yaparken ortaya çıktı. Bugün iki partili bir toplantı, iki partili yasama meclisimizden daha geniş, üretken bir fikir birliği elde etme olasılığı daha yüksek değildir. Gerçekten temsili bir Latino caucus her iki büyük partiyle de uyumsuz görünüyor.
Her tarafın kesinlikle Latino topluluğunun yönlerini temsil etme konusunda meşru bir iddiası vardır. Demokratlar, göç reformu, sağlık hizmeti erişimi ve üreme hakları (Latinlerin kültürel muhafazakarlığı hakkında duymuş olabileceğinize rağmen) konusunda Latinler ile çok daha uyumludur. Cumhuriyetçiler sınır güvenliği, suç ve bina konut ve ekonomik fırsat konusundaki Latinler ile çok daha uyumludur.
Ancak hiçbir partinin Latin seçmenlerinin kalpleri ve zihinleri üzerinde durmadığına dair kanıt çok zor. Demokratların Cumhuriyetçilerden daha fazla Latin kimliği iddiası yoktur ve her iki kamptan partizanların aynı etnik çadırın altında koyulmasının üreme hakları veya kitle sınır dışı edilmesi gibi sıcak düğme sorunlarında ortaklık yaratabileceği fikri saçmalıktır.
Neden? Çünkü her iki taraftaki Latin politikacılar partizan kimlikleriyle temsil ettiklerini iddia ettikleri Latin topluluğunun önceliklerini savunmaktan çok daha fazla ilgileniyorlar.
Aksi takdirde, Latino Demokratik politikacılar, yakın zamanda kabul edilen Teklif 36 gibi, Latin seçmenlerin ezici bir şekilde desteklenir. Konut karşılanabilirliğini devletin Latinler için kuşaksal bir krize dönüştürmesine yardımcı olan Kaliforniya Çevre Kalitesi Yasası gibi aşırı çevresel ve düzenleyici önlemleri devirmek için çok daha sert savunucular olacaklardı. Ve devletin demokratik egemen olan hükümetini bir dizi konuda başarısız olan Latinleri sorumlu tutmak için daha iyi bir iş çıkaracaklardı.
Bu arada Cumhuriyetçi Latin politikacılar, Başkan Trump'ın ırkçılığa açık temyizlerini açıkça kınama cesaretine sahip olacaklardı. Ayrıca, ekonomimizin umutsuzca ihtiyaç duyduğu milyonlarca göçmen için üreme hakları, sağlık hizmetlerine yatırımlar ve vatandaşlık yolunu daha destekleyeceklerdi.
Ancak Latin politikacılarının topluluklarını partilerinin önüne koymasını beklemek bu günlerde çok fazla şey soruyor gibi görünüyor. Latin politikacılar, ironik bir şekilde, diğer politikacılar gibi olma noktasına kadar olgunlaştılar: onlarca yıldır öncelikleri hakkında net olan bir topluluğun sorunlarını çözmekten ziyade güç ve partizanlığa odaklandı. Belki de etnik bir toplantı Kaliforniya'nın en büyük etnik grubuna etkili bir şekilde hizmet edemez, çünkü tüm fikir Latinlerin artık olmadığımız kederli bir şekilde yeterince temsil edilmeyen azınlık olduğunu gösteriyor.
Aynı zamanda, Latin seçmenleri eyaletteki diğer etnik gruplardan daha ılımlı, bağımsız ve günlük ekonomik konulara odaklanmıştır. Kaliforniya ve ülkenin politikacılara daha çok onlar gibi olması gerekiyor.
Toplumumuz daha çeşitli hale geldikçe, Kaliforniyalılar ırksal ve etnik farklılıklarımızla ortak ekonomik mücadelelerinden daha az ilgileniyorlar. Cep defteri sorunları kimlik sorunlarının yerini alıyor.
Latin milletvekilleri, Latin seçmenlerinin yıllardır olduğu gibi bu konularla meşgul olsaydı, koridorda, iki partili veya başka bir şekilde bir gereksiz yere hitap etmek için koridorda çalışıyorlardı. İki partinin kültürel meselelerle mücadele etme ihtiyacı ekonomik hareketliliğe odaklanma pahasına ortaya çıktı. İşleri halletmek için iki partili bir Latin Caucus'a ihtiyacımız yok; Latinleri orantısız bir şekilde etkileyen ekonomik sorunları çözen iki partili bir yasama organına ihtiyacımız var.
Bu, gelişmekte olan Latin milletvekilleri için büyük bir fırsat: her iki tarafta da liderlik varsaymak ve tüm yasama organının daha iyi çalışmasını sağlamak. Koridorun her iki tarafındaki Latin politikacıların partileri takip etmek yerine liderlik etmeye başlamaları gerekiyor.
Mike Madrid siyasi bir danışman ve “Latino Yüzyıl: Amerika'nın en büyük azınlığı nasıl değişiyor”.
Yirmi beş yıl sonra Kaliforniya'nın Latino yasama toplantısı hala Cumhuriyetçileri hariç tutuyor. Latin toplantıları iki partili olan Arizona ve Teksas gibi eyaletlerin aksine, Kaliforniya'nın Latin Cumhuriyetçileri onları temsil etmeyi iddia eden etnik bir toplantıdan dışlanmıştır.
Bu tuhaflık, eyaletteki Latin siyasi güçlendirme tarihini yansıtır. Caucus, 1973 yılında LA Meclis Meclisi Richard Aatorre ve diğerleri tarafından kurulduğunda, sonuçta Latin Cumhuriyetçilerinin Sacramento'da hizmet verecek şekilde seçilebileceği düşünülemez görünüyordu. Bu onlarca yıl boyunca doğru oldu.
Ancak şimdi, Latin seçmenlerinin sağa doğru kayması rekor sayıda Cumhuriyetçi Latin milletvekilini Capitol'e süpürdüğü için – şimdi kendi toplantılarını oluşturan dokuz var – tartışma diriltildi. Bu sefer farklı hissettiriyor – çünkü Latin seçmenleri ve kimliği farklı.
Bugünün Latinleri önceki nesillerin tanımlanmış etnik ve ırksal perspektifinden yoksundur. Yeni Latin seçmenleri ezici bir çoğunlukla ABD doğumludur, öncelikle İngilizce konuşan ve kendilerini “tipik olarak Amerikan” olarak görme olasılığı daha yüksektir. Ve diğer herhangi bir etnik grubun üyelerinin bir siyasi partiye bağlı olma olasılığı daha yüksektir. Latinler daha popülist ve daha az partizan haline geliyor.
Parlak gözlü, 20 kişilik bir çalışan olduğumdan beri yıllar boyunca, şimdi son neslin kayıp bir fırsatı gibi görünen iki partili bir Latino caucus'un pratikliğinden şüphe ettim. İki partili bir California Latin Caucus, halk eğitimini iyileştirmek, üniversiteye katılım ve mezuniyet oranlarını artırmak, konutları daha uygun hale getirmek ve işçi sınıfı Kaliforniyalıların yukarı doğru hareketliliğini korumak gibi ortak hedeflere odaklanabilirdi-hepsi Sacramento'nun öncelikleri olmalı. Bunun yerine, hemen hemen her sosyal ve ekonomik metrikte, Latinler, Latin temsilinin üstel büyümesine rağmen, bir nesil önce olduğundan daha kötüdür.
Bu başarısızlık, giderek daha fazla parlamentlik yaparken ortaya çıktı. Bugün iki partili bir toplantı, iki partili yasama meclisimizden daha geniş, üretken bir fikir birliği elde etme olasılığı daha yüksek değildir. Gerçekten temsili bir Latino caucus her iki büyük partiyle de uyumsuz görünüyor.
Her tarafın kesinlikle Latino topluluğunun yönlerini temsil etme konusunda meşru bir iddiası vardır. Demokratlar, göç reformu, sağlık hizmeti erişimi ve üreme hakları (Latinlerin kültürel muhafazakarlığı hakkında duymuş olabileceğinize rağmen) konusunda Latinler ile çok daha uyumludur. Cumhuriyetçiler sınır güvenliği, suç ve bina konut ve ekonomik fırsat konusundaki Latinler ile çok daha uyumludur.
Ancak hiçbir partinin Latin seçmenlerinin kalpleri ve zihinleri üzerinde durmadığına dair kanıt çok zor. Demokratların Cumhuriyetçilerden daha fazla Latin kimliği iddiası yoktur ve her iki kamptan partizanların aynı etnik çadırın altında koyulmasının üreme hakları veya kitle sınır dışı edilmesi gibi sıcak düğme sorunlarında ortaklık yaratabileceği fikri saçmalıktır.
Neden? Çünkü her iki taraftaki Latin politikacılar partizan kimlikleriyle temsil ettiklerini iddia ettikleri Latin topluluğunun önceliklerini savunmaktan çok daha fazla ilgileniyorlar.
Aksi takdirde, Latino Demokratik politikacılar, yakın zamanda kabul edilen Teklif 36 gibi, Latin seçmenlerin ezici bir şekilde desteklenir. Konut karşılanabilirliğini devletin Latinler için kuşaksal bir krize dönüştürmesine yardımcı olan Kaliforniya Çevre Kalitesi Yasası gibi aşırı çevresel ve düzenleyici önlemleri devirmek için çok daha sert savunucular olacaklardı. Ve devletin demokratik egemen olan hükümetini bir dizi konuda başarısız olan Latinleri sorumlu tutmak için daha iyi bir iş çıkaracaklardı.
Bu arada Cumhuriyetçi Latin politikacılar, Başkan Trump'ın ırkçılığa açık temyizlerini açıkça kınama cesaretine sahip olacaklardı. Ayrıca, ekonomimizin umutsuzca ihtiyaç duyduğu milyonlarca göçmen için üreme hakları, sağlık hizmetlerine yatırımlar ve vatandaşlık yolunu daha destekleyeceklerdi.
Ancak Latin politikacılarının topluluklarını partilerinin önüne koymasını beklemek bu günlerde çok fazla şey soruyor gibi görünüyor. Latin politikacılar, ironik bir şekilde, diğer politikacılar gibi olma noktasına kadar olgunlaştılar: onlarca yıldır öncelikleri hakkında net olan bir topluluğun sorunlarını çözmekten ziyade güç ve partizanlığa odaklandı. Belki de etnik bir toplantı Kaliforniya'nın en büyük etnik grubuna etkili bir şekilde hizmet edemez, çünkü tüm fikir Latinlerin artık olmadığımız kederli bir şekilde yeterince temsil edilmeyen azınlık olduğunu gösteriyor.
Aynı zamanda, Latin seçmenleri eyaletteki diğer etnik gruplardan daha ılımlı, bağımsız ve günlük ekonomik konulara odaklanmıştır. Kaliforniya ve ülkenin politikacılara daha çok onlar gibi olması gerekiyor.
Toplumumuz daha çeşitli hale geldikçe, Kaliforniyalılar ırksal ve etnik farklılıklarımızla ortak ekonomik mücadelelerinden daha az ilgileniyorlar. Cep defteri sorunları kimlik sorunlarının yerini alıyor.
Latin milletvekilleri, Latin seçmenlerinin yıllardır olduğu gibi bu konularla meşgul olsaydı, koridorda, iki partili veya başka bir şekilde bir gereksiz yere hitap etmek için koridorda çalışıyorlardı. İki partinin kültürel meselelerle mücadele etme ihtiyacı ekonomik hareketliliğe odaklanma pahasına ortaya çıktı. İşleri halletmek için iki partili bir Latin Caucus'a ihtiyacımız yok; Latinleri orantısız bir şekilde etkileyen ekonomik sorunları çözen iki partili bir yasama organına ihtiyacımız var.
Bu, gelişmekte olan Latin milletvekilleri için büyük bir fırsat: her iki tarafta da liderlik varsaymak ve tüm yasama organının daha iyi çalışmasını sağlamak. Koridorun her iki tarafındaki Latin politikacıların partileri takip etmek yerine liderlik etmeye başlamaları gerekiyor.
Mike Madrid siyasi bir danışman ve “Latino Yüzyıl: Amerika'nın en büyük azınlığı nasıl değişiyor”.
